ولنتاین یا سپندارمزگان؟
اکثر فرهنگ های دیرین دنیا ، یک روز در سال برای جشن ابراز عشق و علاقه دارند . ما ایرانی ها هم در فرهنگ زرتشتی ماه مهر رو داریم که مظهر مهربانی ایرانیان و ماه ابراز عشق هست که در اون ماه روز هایی برای ابراز علاقه به اشخاص مختلف و مراسم متعدد جشن های مهربانی هست. تا حدی که مهربانی جزو عبادت های زرتشتیان یا اجداد ما بوده .در فرهنگ زرتشتی یک روز دیگه هم هست که اين روز (سپندارمزگان) يا (اسفندارمزگان) نام داشته . فلسفه بزرگداشت اين روز به عنوان (روز عشق) به اين صورت بوده كه در ايران باستان هر ماه رو 30 روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. بعنوان مثال روز اول (روز اهورا مزدا)، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، انديشه) كه نخستين صفت خداوند است، روز سوم ارديبهشت يعني (بهترين راستي و پاكي) كه باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهريور يعني (شاهي و فرمانروايي آرماني) كه خاص خداوند است و روز پنجم(سپندار مز) بوده است. سپندار مز لقب ملي زمينه. يعني گستراننده، مقدس، فروتن. زمين نماد عشقه چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزه. زشت و زيبا رو به يك چشم مي نگره و همه رو چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي ده. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندار مزگان رو بعنوان نماد عشق مي پنداشتند. در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده كه در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمين روز هر ماه مهر نام داشته كه در ماه مهر، (مهرگان) لقب مي گرفت. همين طور روز پنجم هر ماه سپندار مز يا اسفندار مز نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندار مز نام داشت، جشني با همين عنوان ترتيب مي دادند. یعنی پنجم اسفند روز جشن عشاق یا جشن سپندار مزگان هست.
«سپندار مزد» لقب مينو (ملي) زمين است يعني گستراننده، مقدس، فروتن و نماد عشق. زمين از آن نظر فروتن است که در برابر تمام آفريده ها افتادگي دارد. زمين نماد تواضع و عشق است. ما به عنوان انسان برخي از موجودات را دوست داشتني نمي دانيم و هميشه کسي يا چيزي براي ما وجود دارد که از آن متنفر باشيم. اما زمين نه! زمين همه مخلوقات را به دامن گرفته است و همه را دوست دارد؛ همچون مادر، مادري که همه فرزندانش را دوست دارد حتي اگر يکي زشت باشد، مادر چنان عشقي نسبت به فرزندش دارد که زشتي اش را نمي بيند به همين دليل در فرهنگ ايران باستان مادر به «سپندار مزد» تشبيه شده است.
روز سپندارمزد جشن زمين و گراميداشت مقام زن است که هر دو در کنار هم به اين نام معنا مي دهند. در اين روز زنان و دختران بر تخت پادشاهي در خانه هاي خود مي نشستند و مردان و پسران خانواده از آنها اطاعت مي کردند و به آنان هديه مي دادند. اين يک يادآوري براي برادران و مردان بود تا خواهران و همسران خود را گرامي بدارند و چون ياد اين جشن تا مدت ها ادامه داشت و بسيار باشکوه برگزار مي شد، همواره اين آزرم و احترام به زن براي مردان گوشزد مي گرديد.
این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگی، خلق و خو،فلسفه حیات و کلاً جهان بینی ایرانیان باستان است.
حالا که دارای چنین تاریخ و جایگاهی هستیم نباید نسبت به آن بی تفاوت باشیم .
شايد هنوز دير نشده باشد كه روز عشق را از 26 بهمن (Valentine)
به 29 بهمن (سپندار مزگان ايرانيان باستان) منتقل كنيم.
نظر یادتون نره ها!
؟ دارم بهت مي گم ماشين بي ماشين. همين که گفتم. من با الکس قرار دارم ماشينم مي خوام. ميخواي بري بيرون پياده برو...
لاک ناخنت مي پره. آروم باش عزيزم. رنگ موهات يه وقت کدر مي شه آ مامي. باباتم قول مي ده ديگه از اين حرفا نزنه...
!
